Vegan Εμφύλιος

Ίσως ανήκετε σε κάποια vegan/anti-speciesist συλλογικότητα. Ίσως βρεθήκατε στην πρόσφατη πορεία που έγινε για τα Δικαιώματα των Ζώων. Ίσως σκέφτεστε να ασχοληθείτε με τον ακτιβισμό. Αν ο στόχος σας είναι να βοηθήσετε στη δημιουργία ενός ειρηνικότερου κόσμου, αυτό το κείμενο σας αφορά.

Αφορμή αποτέλεσαν οι συζητήσεις εντός και εκτός social media που ακολούθησαν την πρώτη «Επίσημη Πορεία για τα Δικαιώματα των Ζώων» που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 6 Οκτώβρη 2018. Παρόλα αυτά, τα προβλήματα και οι σκέψεις που παρουσιάζονται παρακάτω δεν είναι καινούρια και δεν αφορούν αποκλειστικά την πορεία.

Αυτό το κείμενο θα ήθελα να γίνει η αφετηρία να συζητήσουμε και να βρούμε λύσεις για τα προβλήματα του vegan χώρου.

Αρχικά, η αντισπισιστική πορεία της 6ης Οκτώβρη φαίνεται πως κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου 1.000 άτομα – είναι δηλαδή η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας (όχι όμως και η πρώτη). Σε αυτή συμμετείχαν το Ethos & Empathy (που ήταν και υπεύθυνο για τη διοργάνωση), η Direct Action Everywhere, οι Dreamdancers, οι Anonymous for the Voiceless, το αντισπισιστικό μπλοκ, το queer μπλοκ καθώς και ανεξάρτητα άτομα. Αν παραλείπω κάτι, διορθώστε με.

Τις επόμενες μέρες ακολούθησαν posts και σχόλια μέσω των οποίων άτομα (και ολόκληρες συλλογικότητες) κατηγόρησαν μεγάλο μέρος της κοινότητας για διάφορους λόγους. Κατά τη γνώμη μου, όλες οι κατηγορίες/σχόλια/διαφωνίες/διορθώσεις πρέπει να ακούγονται. Πιστεύω όμως οτι ανάμεσα στις διαφωνίες, ξεχάσαμε το στόχο μας – δηλαδή την απελευθέρωση των ζώων.

Θα ήθελα λοιπόν να υπενθυμίσω οτι υπάρχουν συλλογικότητες και άτομα που:
Βάζουν αφίσες στο μετρό / υποστηρίζουν τα ιπποειδή στα νησιά / εναντιώνονται σε χώρους διασκέδασης που χρησιμοποιούν ζώα / απελευθερώνουν ζώα από σφαγεία / συζητάνε ψύχραιμα με τον κόσμο στον δρόμο / διοργανώνουν φεστιβάλ / συζητάνε με την queer κοινότητα / οργανώνουν δράσεις.

Όλα τα παραπάνω είναι πολύ σημαντικά. Κάποιοι κάνουν μόνο ένα από αυτά και κάποιοι κάνουν αρκετά από αυτά. Όλοι όμως έχουμε έναν κοινό στόχο τον οποίο προσεγγίζουμε με διαφορετικές μεθόδους πολλές φορές. Διαφωνίες είναι απολύτως λογικό και υγιές να δημιουργούνται. Κάθε ομάδα ακολουθεί ένα ελαφρώς διαφορετικό σύστημα αξιών. Το να χωριζόμαστε όμως σε αντίπαλα στρατόπεδα και να συμπεριφερόμαστε σαν εχθροί μεταξύ μας, δε βοηθάει τον κοινό μας στόχο.

Θα ήθελα να προτείνω μερικά βήματα για την επόμενη φορά που θα ενοχληθείτε από κάτι και θα θελήσετε να ασκήσετε θυμωμένη μη εποικοδομητική δημόσια κριτική:

  1. Σκεφτείτε αν η επιθετική σας συμπεριφορά βοηθάει το στόχο. Οπωσδήποτε μια τέτοια συμπεριφορά κάνει σαφείς τις θέσεις σας. Αλλά οδηγεί προς το στόχο; Βοηθάει στη λύση του προβλήματος; Αυτό με το οποίο διαφωνείτε είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό ή είναι κάπως δευτερεύον; Σύμφωνα με τη δική σας κρίση πάντα, όχι τη δική μου ή του γενικότερου κοινωνικού συνόλου.
  2. Αν το πρόβλημα είναι δευτερεύον, μπορείτε να το προσπεράσετε. Μπορείτε να δεχτείτε οτι εσείς θα το αντιμετωπίζατε διαφορετικά και αυτός είναι ίσως και ο λόγος που ανήκετε εκεί που ανήκετε. Μπορείτε να συνεχίστε με τις δικές σας δράσεις και οι υπόλοιποι να συνεχίσουν απλώς με τις δικές τους. Μπορείτε να αναγνωρίσετε πως υπάρχουν διαφορετικές λύσεις για ένα πρόβλημα.
  3. Αν το πρόβλημα είναι σημαντικό και πιστεύετε πως κάτι γίνεται τρομερά λάθος, το θυμωμένο στάτους δεν είναι αποτελεσματική λύση. Αρχικά, συζητήστε το με τους δικούς σας ανθρώπους, τη δική σας συλλογικότητα. Ίσως τα πράγματα δεν είναι όσο λάθος τα αντιλαμβάνεστε εσείς και οι φίλοι σας μπορούν να σας δώσουν μια οπτική που δεν είχατε σκεφτεί.
  4. Αν εσείς ή ολόκληρη συλλογικότητά σας δε βλέπει με κανένα τρόπο την οπτική μια άλλης ομάδας, επικοινωνήστε με την άλλη ομάδα. Ρωτήστε τους προσωπικά (από κοντά ή με μήνυμα) για ποιο λόγο ακολουθούν τη μέθοδο με την οποία διαφωνείτε. Ποιοι είναι οι στόχοι τους και ποιος ο τρόπος σκέψης τους. Έτσι, μπορείτε να συζητήσετε τις διορθώσεις σας και τις προτάσεις σας. Η προσωπική επικοινωνία είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή σε μια δημόσια διαφωνία συνήθως καμία πλευρά δεν υποχωρεί. Τις περισσότερες φορές, μέσω της προσωπικής ψύχραιμης επικοινωνίας μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος.

Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για να δημιουργήσουμε έναν πιο υγιή χώρο και ένα συσπειρωμένο κίνημα που θα αναγνωρίζει τα λάθη του και θα τα διορθώνει έγκαιρα. Είναι λογικό να διαφωνούμε και να επιλέγουμε διαφορετικές προσεγγίσεις αλλά είναι τελείως παράλογο να μετατρεπόμαστε σε ορκισμένους αντιπάλους.

Δεν το κάνουμε για εμάς. Το κάνουμε για έναν κοινό στόχο και πρέπει να ξεπεράσουμε τους εγωισμούς μας. Δεν είναι πάντα εύκολο. Αν όμως δεν το κάνουμε, κινδυνεύουμε να χάσουμε όλοι μαζί και κυρίως να χάσουν τα ζώα.

Αν σας αρέσει το blog, μπορείτε να το ακολουθείτε και στο Facebook :))